Η 21η Αυγουστου 2010 σηματοδοτει τα 58α γενεθλια του Joe Strummer.

To παρον κειμενο δεν εχει να κανει με τιποτα περισσοτερο παρα να ακτινογραφησω εγω ο ιδιος καποιες απο τι σκεψεις μου

και ποιος καλυτερος τροπος απο το να κατσω κατω κ να τις καταγρααψω?

Καταρχην το μυαλο μου γυριζει γυρω απο το Streetcore, την τελευταια του δισκογραφικη δουλεια (  που κυκλοφορησε

μετα τον θανατο του  ) και την εκπληκτικη διασκευη του redemption song. Πιστευω πως ειναι σημειο αναφορας για τον Joe,

διοτι τον χαρακτηριζει τοσο μουσικα καλυπτωντας αριστα τις reggae συμπαθειες του, οσο κ στιχουργικα και πως θα μπορουσε να γινει αλλιως αφου μιλαμε για τον bob marley ?

Για να ειμαι ειλικρινης χαιρομαι που μας αποχαιρετησε με ενα τοσο σπουδαιο album. Ηταν σαν να εκλεινε μια μουσικη τριλογια με τους mescaleros και το εκανε με τον καλυτερο τροπο. Χαιρομαι επισης που προηγηθηκε κ η ιστορικη συναυλια στο

Acton Hall ( παρεα με τον Mick Jones ). Χαιρομαι που φημες για επανασυνδεση των Clash δεν επιασαν τοπο και ας μην ειχα ποτε

την χαρα να τους δω απο κοντα.

Λυπαμαι που θα το πω αλλα χαιρομαι που ηταν τυχερος να εχει ενα καλο τελος. Κακα τα ψεμματα, πολλοι rock stars

ξεφτυλιζονται τα τελευταια χρονια ανακυκλωνοντας σκουπιδια ή τους ξεσκιζουν τα μμε με φτιαγμενες φωτογραφιες και ψευδη

δημοσιευματα. Μια τετοια πολυ ασχημη η περιπτωση ηταν του Kurt Cobain καμποσα χρονια πριν ( ο οποιος δεν συμπαθησε ποτε τους

The Clash καθως το πρωτο punk album που ακουσε ηταν το Sandinista! ).

Βεβαια δεν πιστευω πως ο Joe θα κατεληγε ποτε καπως ετσι, αλλα νομιζω πολλοι της εποχης του θα ηταν χαρουμενοι αν

"εφευγαν" με ενα ωραιο album και μετα απο μια σειρα απο καταπληκτικες συναυλιες.

Ενδεχομενως καποιοι να με αντιπαθησετε που τα λεω καπως χοντρα τα πραγματα αλλα ετσι τα βλεπω κ ετσιτα γραφω. Θα συμφωνουσε και ο Joe εξαλλου να τα πω ετσι οπως τα πιστευω.

Καθως ομως ειναι τα 58α γενεθλια του οφειλω να μιλησω για τα 50 χρονια ζωης του. Το κυριο στοιχειο που κραταω ειναι πως εζησε μια ζωη που χρειαζοταν συνεχως να παρακινει τους αλλους να τολμουν και να κανουν πραξη αυτα που ονειρευονται. Οποτε καποιος κατεληγε στον Joe για συμβουλες του ζητουσε να πιστεψει στον εαυτο του και να το κανει πραξη ο ιδιος, διοτι κανεις δε προκειται να σου χαρισει τιποτα.

Και η αληθεια ειναι πως ζουμε σε εποχες που οι περισσοτεροι ανθρωποι χρειαζονται καποιον να τους πει τι να πραξει και πως. Ακομα και αν αυτος που τα λεει αυτα ειναι το αφεντικο μας ή η Κυβερνηση. Εδω ομως ηταν ενας ανθρωπος που ειχε το χαρισμα αυτο. Ειχε την ικανοτητα να κατευθυνει τους ανθρωπους προς αυτο που ποθουν. Οι στιχοι του απο το ντεμπουτο album των The Clash μεχρι τους Mescaleros ηταν παντα σε ευθεια γραμμη. Ποτε δεν παρεκλινε των αποψεων και της Ιδεολογιας του.

Δυστυχως ή ευτυχως το χαρισμα αυτο μαζι με τους κοινωνικοπολιτικους στιχους του, την επαναστατικη φυσιογνωμια του αλλα και την Μοικανα φιγουρα αλά Traviς (  Taxi driver ) εδινε στους οπαδους του παντα αυτο που χρειαζοντουσαν και εδινε στον ιδιο ενα αισθημα ευθυνης.

Τα τελευταια χρονια μελετωντας περισσοτερα γυρω απο την ζωη του διαπιστωσα πως η ηγετικη του φυσιογνωμια δεν ηταν ακομα μια σπουδαι πτυχη της προσωπικοτητας του.

Ηταν και κατι αναγκαιο για τον ιδιο τοσο για την επιβιωση του οσο και για την αφυπνιση των γυρω του. Αυτο για τον ανθρωπο joe Strummer, για τον John Graham Mellor πιθανως να λειτουργησε σαν ενα βαρυ φορτιο.

Οι μεταπτωσεις στην διαθεση του, στην ζωη του και στις εκφανσεις της προσωπικοτητας του γινονται απο τα μεσα της δεκαετιας του 80 εμφανεις. Παρολαυτα τοσο καθημερινα ( μουσικα κ στιχουργικα ) οσο κ στην καθημερινη του συμπεριφορα παρεμενε ενας ανθρωπος που συνεχως εψαχνε, σκαλιζε κ ανακαλυπτε περισσοτερα.

Απο το πειραματικο Rock Art And the X-Ray Style μεχρι την μουσική ζουγκλα Global A Go-Go και το κυκνειο ασμα Streetcore, μια μουσικη περιοδος 4-5 ετών εψαχνε εκ νεου το μουσικο του στιγμα μην εχοντας ομως παραμερισει καθολου την Clash ιστορια του, ουτε κ την rebel μοικανα του παρολο που τα χρονια ειχαν περασει.

Νιωθω πως ακροβατουσε αναμεσα σε ενα χαος ιδεων ( μουσικων, καλλιτεχνικων, κοινωνικων κ πολιτικων ) την ιδια ωρα που επρεπε να φροντισει την οικογενεια του, να ειναι κοντα στους φιλους του και τους fans αλλά και στα νεα παιδια που ακουγαν Clash κ περιμεναν να πανε να τον δουν στις συναυλιες να χτυπιεται στους ρυθμους του white Riot αλλα συναμα κ σε ολους οσων τον εβλεπαν ως κατι παραπανω απο εναν σπουδαιο τραγουδιστη, στιχουργο και ανθρωπο.

Βαρυ φορτιο για εναν μονο ανδρα. 58 χρονια μετα παραμενει βαρια η σκια του στους επίδοξους ιδεολογικους επιγόνους του και για all the young punks.

Δεν εχουμε παρα να θυμομαστε αυτη την μερα σαν μια γιορτη, γιορτη του joe, ημερα επαναστασης.

Thnx Xts για το κειμενο.

Για σχολια/παρατηρησεις κ μπινελικια στο This e-mail address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it