Μολις πριν απο λιγες ωρες ο Damon Albarn γνωστος απο τους Blur, απο την συμμετοχη του στους The Good, The Bad and the Queen αλλα και το project Gorillaz ανακοινωσε την track list απο το επομενο του album. Το οποιο αναμενεται να κυκλοφορησει μεσα στον μηνα Μαρτη. Συμμετεχουν πολλα γνωστα ονοματα σε αυτο το album , οπως πχ o Lou reed αλλα την μεγαλη και ευχαριστη εκπληξη για εμας τους οπαδους των The Clash αποτελει η συμμετοχη του Mick Jones και του Paul Simonon σε καποιο track!

Για περισσοτερες πληροφοριες εδώ.

Η συγκινηση ειναι μεγαλη και αναμενουμε με αγωνια νεωτερα.

Δευτέρα βράδυ και ήμουν γεμάτος ανυπομονησία για το live των Rebel Truce. Το όνομα τους είναι εμπνευσμένο από ένα DIY μπλουζάκι που φορούσε ο Joe και θεωρούνται – και όχι άδικα – το καλύτερο tribute band των The Clash. Αυτό βέβαια δε σημαίνει πως δεν υπάρχουν άλλα αξιοσημείωτα tribute bands όπως οι Clash city rockers, οι Combat rock, οι Clashed ενώ και οι Aggrolites έχουν κατά καιρούς κάνει ολόκληρα tribute sets όπως για παράδειγμα στην επίσημη παρουσίαση του ντοκιμαντέρ για τον Joe “The future is unwritten”.

Φτάνοντας λοιπόν στο Rodeo ήλπιζα ότι θα έπαιρνα μια μικρή ιδέα από το συναίσθημα να βλέπεις τους 4 horsemen ζωντανά. Aρχικά δεν ξεπερνούσαμε τα 10 άτομα αλλά τελικά μαζευτήκαμε καμιά εκατοσταριά. Η ηλικιακή σύνθεση ήταν από 25 ως 40 με φωτεινές εξαιρέσεις από τη γενιά των Clash όπως για παράδειγμα των Frank των Panx Romana. Προφανώς δεν έχω δει τους Clash – το 85 ήμουν 5μισυ ετών – οπότε οτιδήποτε θα με έκανε να πλησιάσω σε αυτή την εμπειρία θα ήταν μεγάλη υπόθεση. Το group φορώντας clashικό gear από την περίοδο 79-80 καθυστέρησε να βγει στη σκηνή λόγω το ότι για κάποιο περίεργο λόγο ο εξοπλισμός του δεν είχε έρθει έγκαιρα από την Αγγλία οπότε αναγκάστηκαν να νοικιάσουν όργανα - η εικόνα του Jerry με μοβ telecaster ήταν όλα τα λεφτά όπως σημείωσε και ο ίδιος - .

To live ξεκίνησε καταιγιστικά λίγο μετά τις 10:30 με safe european home, I ‘m so bored with the USA, 1977, Police and Thieves, White man, Pressure drop. Από εκεί και πέρα έτρεξα μπροστά στη σκηνή και δεν κράτησα την ακριβή σειρά του σετ. Παρόλα αυτά στο πρώτο μέρος του δίωρου σετ (με ένα 10λεπτο διάλλειμα) ακούστηκαν τα Janie Jones, Remote Control, Hate And War, Career Opportunities, Clash city rockers, Garageland, Julie's in the Drug Squad, Stay Free, Rudie Can't Fail, Death Or Glory, Four Horsemen (δεν περίμενα να το ακούσω), Somebody Got Murdered (γαμώ τις εκτελέσεις), Should I Stay Or Should I Go? (μαζικό pogo), Jail Guitar Doors, The Prisoner, I fought the law.

Κατά τη διάρκεια του διαλείμματος κάποιος με πλησίασε και μου είπε ότι του θυμίζω τον κιθαρίστα από το rockabilly group που είχε πριν 20 χρόνια! Πριν μια εβδομάδα έκλεισα τα 30, τόσο πολύ μεγαλοδείχνω;;; Μετά το διάλλειμα έγινε χαμός σε κάθε κομμάτι και όλοι έκαναν παραγγελιές: London calling, Brand New Cadillac, Police On My Back, White Riot (έγινε χαμός μέχρι και crowd surfing),Rock the Casbah, Spanish Bombs, Clampdown, English civil war (μου έγινε το χατίρι), What's My Name, Tommy Gun, London's Burning, Coma girl, Complete control.  Ελπίζω να μην ξεχνώ κάτι. Α! για όσους αναρωτιούνται το Guns of Brixton δεν το έπαιξαν γιατί το δανεικό μπάσο δεν βόλευε τον Wayne όπως απολογήθηκε μετά το τέλος του gig.

Το group μούσκεμα στον ιδρώτα έφυγε από τη σκηνή αφήνοντας σε όλους μας ένα αίσθημα ευφορίας. Αντί για ένα μνημόσυνο συμμετείχαμε σε μια γιορτή. Που ξέρεις ίσως για λίγο να πλησιάσαμε στην αληθινή εμπειρία ενός live των The Clash. Μακάρι να τους ξαναδούμε από δω.

Gou.